poniedziałek, 27 lutego 2017

Wiewiór.

Dzisiejsze dwie opowieści:

Chwilę się zastanawiałam o co chodziło Łukaszowi, kiedy mówił, że ludzie tu wolno jeżdżą. Ostatni tydzień wydawało mi się że ledwo nadążam moją Maździą za ta pędzącą masa aut. Dziś odważyłam się troszeczkę rozwinąć skrzydła. Nie mogłam wrzucić 6stki, bo tu nie ma biegów (chlipie troszkę), ale pogoda była przednia więc zmieniłam pas na kolejny z lewej strony i FRUU! Jadę! Co za pęd! Mijam kolejne auta po prawej, szczęśliwa pędzę przed siebie z wiatrem we włosach! Jestem królową autostrady 95 odcinek Stamford - Westport!

Spojrzenie na licznik.


Całe 110 km/h (nie, nie mil/h ;) )

No więc o to chodziło Łukaszowi...

A drugie:

Z racji tego że jestem nowa w pracy, to słabo wiem czym sie zajmuje klient. Uczę się i jest to bardzo ciekawe, ale dziś zostałam rzucona na głęboką wodę.... i skończyło się dryfowaniem na plecach ćwicząc leniwie nogi do żabki ;)

Co tydzień mój zespół przedstawia analitykom, dla których robiony jest program, co zrobiliśmy w ciągu ostatniego tygodnia. Po to, żeby jesli coś nie gra, to zmienić to w porę. Chłopaki pokazali pięknie, jeden z nich zaprezentował front-end (czyli to co widzą owi analitycy na komputerze), a drugi back-end, czyli jak implementują jakieś funkcjonalności. Noo i się zaczęło... Jeden z analityków przyczepił się jednej rzeczy. Reszta zawtórowała, a każdy chciał być oryginalny więc zauważał kolejną rzecz która nie gra... 

Po 5 minutach byłam kompletnie w lesie... i tak stoję i się zastanawiam co tu zrobić żeby nie zasnąć (bo wyglądało że ta kłótnia to dopiero preludium - było jeszcze 35 minut spotkania). Patrzę więc po ludziach, po sali, za okno... 

Drzewo. Normalne północno amerykańskie drzewo. Przewiosenne więc nawet liście się nie trzęsą. Aż tu nagle przybiega wiewiór. Staje i patrzy na nasz pokój... po czym zaczyna sie myć. Dokładnie, a czemu by nie. Frontem do nas. Później się jeszcze poczochrał wszędzie (co wyglądało juz kompletnie...) z ogonem włącznie. Spojrzał znow na ludzi. I zasnął.

Wredna bestia.



niedziela, 26 lutego 2017

Nowy.

Pociąg wjeżdża do tunelu gdzieś w Górnym Manhattanie. Ciemno jest przez dobrych kilka minut... może kilkanaście. Wysiadłam razem z setką innych osób. Wyobrażałam sobie, że będzie jak w Londynie: wysiadasz, idziesz tunelami na powierzchnie, światło Cie zaskakuje... a tu, zaskoczyło mnie to, że przeszłam przez pierwsze drzwi i zobaczyłam to:


I całą halę (zdjęć z aparatu jeszcze nie mam oprawionych więc wrzucę później). I ten sufit :)

I wychodzę na ulicę a tam jeszcze więcej. W sumie może i dobrze że było trochę mgły i nie ujrzałam wszystkich dobroci. Bo by mnie przeraziło. To, co sobie zawsze wyobrażałam... było jeszcze lepsze :) te wieżowce! i parki! i ulice! i Central Park! i Flatiron!

Cala panorama... noo przepraszam, nie dam rady chyba teraz o tym więcej napisać. Ino troszkę zdjęć:





















sobota, 25 lutego 2017

Stamford.

Mieszkam sobie w podobno najwiekszej miejscowosci w znaczącej okolicy. Dojezdżam sobie codzień autostrada do pracy, zmagając się z wieeelkimi cieżarówkami, SUVami... nie no żartuję. Żadnego zmagania się nie ma, co najwyżej z własnymi lękami. Ludzie tu jeżdżą tak spokojnie, że aż miło się jeździ. Wyobraźcie sobie nowiuskie Masseratti, albo Pagani które mija Was na autostradzie jadąc nieznacznie tylko szybciej od Ciebie. Takie rzeczy tylko w Connecticut.

Nie dojeżdżam bezpośrednio pod biuro klienta, dla którego pracuję, ale na parking oddalony kilka mil. Klient zorganizował dla takich osób mini vany ktore kursują dowożąc pracowników co ok. 10 minut. Dzięki temu mogę sobie porozmawiać z kierowcami. Pierwszych kilka dni miałam styczność tylko z imigrantami (na których przecież stoją całe Stany :) ) i byłam przekonana, że taka pracę wykonują tylko nie-tu-bylcy. W czwartek i piątek okazało się, że kierują także tubylcy :) Ale wszyscy co do jednego tak uprzejmi, zagadujący. Moim najśmieszniejszym chyba rozmówcą był Pan Hindus, który mówił do mnie Miss i na koniec spytał skąd jestem i po usłyszeniu odpowiedzi mówi: "I am from India" :) Co prawda takie małe, krótkie rozmówki, ale dzieki nim nasłucham sie najróżniejszych akcentów to i może będę ich lepiej rozumieć. Bo mimo, że po angielsku to sie uczę już dobrych kilkanaście lat, to ja amerykańskiego często nie rozumiem...

No a jak już mówiłam biuro mam w środku pieknego parku, po którym podobno chodzą nawet jelenie, ale na pewno wielkie amerykanskie indyki :)

Hmm... miałam pisać o Stamford ino mi nie wyszlo. Ale będzie jeszcze czas, w końcu chwile sie stąd nie ruszę.

Ale kilka zdjec:






wtorek, 21 lutego 2017

Początek.

Sama podroz zaczela sie... a w zasadzie byla kontynuacja calego ciekawego procesu mokej chwilowej relokacji. Najpierw uzgodnienie tego czy jade, pozniej papierologia wizowa... etc. Nie bylo nic co moglabym zaplanowac. Albo przynajmniej sie spodziewac. A dla osoby takiej jak ja, ktora bardzo lubi wiedziec jak bedzie wygladac tydzien naprzod (przynajmniej w zarysie), jest jak jakas swedzaca pokrzywka. Zwlaszcza ze cala niepewnosc byla obficie zaprawiona moim pesymizmem. Ale jak sie okazuje i to da sie przezyc - trzeba duzo luzowac, wiecej sie smiac i coz... czasem zaplakac :) ale nie drapac - po co? Takie sprawy trzeba zostawic Madrzejszemu, On juz je dobrze zalatwi :)

Wiec tak: lece Luftwaf... lufthansa (huehue) z przesiadka we Frankfurcie. Moj Ukochany polecil wziac troche dluzsza przesiadke (dziekuje!) co okazalo sie niezwykle przydatne. Zwlaszcza gdy lecisz porannym lotem z Balic. Bo to oznacza ze bardzo mozliwe ze bedziesz mial 2h opoznienia :D

Dolecielismy do Franfurtu na ostatnia chwile, zostalismy podwiezieni do terminalu i pani grzecznie powiedziala zeby biec do bramki. Wiec puscilam sie galopem liczac ze bramka jest blisko. Sprawdzam numer: Z69. Ok, moze tylko brzmi tak daleko? Na pewno bedzie zaraz tutaj. Bieglam za tablica mowiaca "Tedy do bram A, B, C, D, Z". Nieee no nie bedzie tak zle. Jeden zakret, przebiec przez 2 duty-free, o! Mowilam! Drogowskazy sie rozdzielaja: Z na prawo, reszta na lewo. Jeszcze tylko troche! Szkoda ze zamkneli te ruchome sciezki... :) nie pamietam od ktorego numeru kapnelam sie ze do 69 to jest strasznie daleko. Chyba kolo 50. Na szczescie od tego numeru tez dzialaly tez ruchome sciezki. Przy 56 kapnelam sie ze bramki sa co drugi numer  i w glowie powstaly dwie mysli: "Jest! Jeszcze tylko 6 bramej!" oraz "czy jesli moja jest nieparzysta znaczy ze bede musiala ja znalezc jak peron Ktorystam i 3/4??". Ale udalo sie! Dobieglam :) no i lece na spotkanie z NYC :) 

Juz sie zblizamy i chyba lecimy nad CT - moim miejscem docelowym na kolejne 4 miesiace.