Chwilę się zastanawiałam o co chodziło Łukaszowi, kiedy mówił, że ludzie tu wolno jeżdżą. Ostatni tydzień wydawało mi się że ledwo nadążam moją Maździą za ta pędzącą masa aut. Dziś odważyłam się troszeczkę rozwinąć skrzydła. Nie mogłam wrzucić 6stki, bo tu nie ma biegów (chlipie troszkę), ale pogoda była przednia więc zmieniłam pas na kolejny z lewej strony i FRUU! Jadę! Co za pęd! Mijam kolejne auta po prawej, szczęśliwa pędzę przed siebie z wiatrem we włosach! Jestem królową autostrady 95 odcinek Stamford - Westport!
Spojrzenie na licznik.
Całe 110 km/h (nie, nie mil/h ;) )
No więc o to chodziło Łukaszowi...
A drugie:
Z racji tego że jestem nowa w pracy, to słabo wiem czym sie zajmuje klient. Uczę się i jest to bardzo ciekawe, ale dziś zostałam rzucona na głęboką wodę.... i skończyło się dryfowaniem na plecach ćwicząc leniwie nogi do żabki ;)
Co tydzień mój zespół przedstawia analitykom, dla których robiony jest program, co zrobiliśmy w ciągu ostatniego tygodnia. Po to, żeby jesli coś nie gra, to zmienić to w porę. Chłopaki pokazali pięknie, jeden z nich zaprezentował front-end (czyli to co widzą owi analitycy na komputerze), a drugi back-end, czyli jak implementują jakieś funkcjonalności. Noo i się zaczęło... Jeden z analityków przyczepił się jednej rzeczy. Reszta zawtórowała, a każdy chciał być oryginalny więc zauważał kolejną rzecz która nie gra...
Po 5 minutach byłam kompletnie w lesie... i tak stoję i się zastanawiam co tu zrobić żeby nie zasnąć (bo wyglądało że ta kłótnia to dopiero preludium - było jeszcze 35 minut spotkania). Patrzę więc po ludziach, po sali, za okno...
Drzewo. Normalne północno amerykańskie drzewo. Przewiosenne więc nawet liście się nie trzęsą. Aż tu nagle przybiega wiewiór. Staje i patrzy na nasz pokój... po czym zaczyna sie myć. Dokładnie, a czemu by nie. Frontem do nas. Później się jeszcze poczochrał wszędzie (co wyglądało juz kompletnie...) z ogonem włącznie. Spojrzał znow na ludzi. I zasnął.
Wredna bestia.

























