niedziela, 5 marca 2017

Point of west.

Po tygodniu praca - mieszkanie najlepsze co mozna zrobic to pojechac w druga strone niz do pracy. Nooo... może nie do końca.

Mój ulubiony Pan Kierowca polecil mi ostatnio miejsce bardzo blisko pracy, gdzie jest wspaniała plaża. "Tamtą drogą prosto" pokazał mówiąc gdzie jadł ostatnio lunch. 

Wiec dziś wsiadłam i pojechałam. I mimo przeraźliwego zimna (dziś było -5 z ogromnym wiatrem), nie mozna było się oprzeć by rozkoszować się na tym wietrze takimi widokami:






Nie mogę się doczekać jakiegoś cieplejszego dnia. Nie trzeba będzie się spieszyć do Stamford po pracy :)

Ponadto postanowiłam odwiedzić kolejny punkt, który polecił mi zarówno Pan Kierowca, a także kolega z pracy. "Jedź, jedź" mówili :)

To po plaży wsiadłam, troszkę z ulgą, do cieplutkiego auta i pognałam na północ. Za rzeka Hudson. Aż do miejsca gdzie malutkie kadety stają się oficerami Armii Stanów Zjednoczoych. Po drodze przekroczyliśmy drogą rzekę... Taki trochę większy San w Lesku. Z 10 razy. 

A sama szkoła :) piękna. Budynki w stylu angielskich szkół. Trawniczki. Boiska. Hale spotrowe. I mnostwo rzezb wielkich alumnów :) oraz Kosciuszki! 

Pani Przewodnik bardzo ciekawie opowiadała o wszystkim. O budynkach, o tym jak dużo sponsorują alumni, o tym jak  zyją Ci biedni kadeci. Pobudka o 630. Sprawdzenie czy buty się błyszczą. Czy łóżka zasłane (podobno świeżaki śpią na podłodze), nauka do 20, cisza nocna od północy. Od poniedziałku do piątku. Sobota na zawody sportowe. A wolne ino niedzielne popoludnie.
4 lata.

Dobrze, że mają pięknie. I widok za 1mln dolarów (widok na przełom rzeki Hudson). 
(Widok w wersji wczesnowiosennej).










środa, 1 marca 2017

Środa.

W Stamford, które jest dosyć dużym miastem, są 3 parafie katolickie. Amerykańska, włoska i polska. W ostatnią niedzielę byłam w amerykańskiej, która jest dla mnie najbliżej, a też nie mam problemu z uczestniczeniem we mszy po angielsku. Mały, ciepły, ładny kościółek i całkiem sporo ludzi (jak na to co wcześniej widziałam przejeżdżając Irlandie, czy tez w Toronto). Bardzo klimatycznie i spokojnie. No i klasycznie, ksiądz wychodzący po mszy przed kościół, żegnający każdego życząc dobrej niedzieli/weekendu.

Dziś wybrałam się, chcąc/niechcąc do polskiej parafii, jako że w kościele parafii amerykańskiej msze były tylko rano i w południe, a popołudniu ino posypanie popiołem. Ze względu na pracę nie mogłam iść rano, więc po pracy wpadłam do domu zmienic spodnie na ulubione jeansy i pomknełam Maździą do kościoła. 

Pierwsza zagwostka: czy będzie gdzie zaparkować. Na Street View widać było parking, więc żeby nie mieć problemu ze znalezieniem miejsca pojechałam wcześniej. Zajeżdżam 20 minut przed mszą a tam parking pełny! No cóż... można było się tego spodziewać. Znalazłam miejsce wolne w tzw. Dodgy End. Idę do kościoła.

Zdziwiło mnie to, że ludzi było mniej niż aut... może auta same przyjechały? Nieee... 5 minut przed rozpoczęciem okazało się, że są wszyscy. Dzieci (mnóstwo) rodzice itd. Pełny kościół. Nikt sie nie krępował przy tym mówić półgłosem lub głośno. Rozumiem dzieci, ale prym wiedli dorośli. Zrobiło się jak w ulu, i pomyślałam sobie: "Ooo jak w Lesku, tylko troche bardziej gadają". Ludzie machali do siebie przez pół kościoła, matki szukały dzieci (bo najwyraźniej wcześniej była katecheza). Ledwo zauważyli wejscie księdza. 

No i tak sobie myślałam, że chyba jednak wole tą amerykańską parafię... do momentu modlitwy wiernych. Stała koło mnie dziewuszka, na oko dwa razy młodsza ode mnie (taaak jestem stara). Troszeczke się mszę całą wierciła, ale zachowywała się bardziej ogarnięcie niż jakies 70% osób (włączając dorosłych)....

No i zaczyna sie modlitwa wiernych, a ta mnie trąca. 
Se myślę: "Eeee?". 
A ona do mnie troszeczkę oburzona: "Nie mówiliśmy 'Wierzę w Boga'!".

<3


_______________

(Chciałabym dać jakieś zdanie puenty, ale nie przychodzi mi do głowy. Tylko powiem tyle, że bardzo sie cieszę że poszłam do polskiej parafii :)